پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۵۰

شاید که دلم میل بسوی تو کند

زیبد که همیشه آرزوی تو کند

پروانه چو در فروغ رویت نگردد

بگذارد شمع و قصد روی تو کند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۲بر یاد قدت دل رهی ناله کند
  2. شمارهٔ ۳۵۳هر چند ز نرگس صفت چشم کنند
  3. شمارهٔ ۳۵۴آنها که مرا بعشوه مغرور کنند
  4. شمارهٔ ۳۵۵وقتست که گلها بنیایند و روند
  5. شمارهٔ ۳۵۶این قوم بجز غصه و دردت ندهد
  6. شمارهٔ ۳۵۷هر کس که رخ و قد نگارم بیند
  7. شمارهٔ ۳۵۸آنان که طریق علم می پیمایند
  8. شمارهٔ ۳۵۹دیده ز فراق تو زیان می بیند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.