پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۲۸

پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند

شمعی که تو افروخته بودی بنشاند

چندانکه درین باب سخن می گفتم

می راند مرا چون بزو یک بز بنراند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳۰لعل تو طریق مهربانی داند
  2. شمارهٔ ۳۳۱با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند
  3. شمارهٔ ۳۳۲اکنون که ز خوشدلی در ایّام نماند
  4. شمارهٔ ۳۳۳اهل طبرستان همه چون فاخته‌اند
  5. شمارهٔ ۳۳۴چشم و دل من زبس که پر غم شده اند
  6. شمارهٔ ۳۳۵زر رشتۀ خور زتاب شب بگسستند
  7. شمارهٔ ۳۳۶نام کف تو چو پیش دشمن بردند
  8. شمارهٔ ۳۳۷از جور که بر سرو بلندت مردند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.