پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۳۱

با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند

تو شاد بزی که رامش و کام نماند

شادیّ گریز پای از دست غمت

بگریخت چنان کزو بجز نام نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳۳اهل طبرستان همه چون فاخته‌اند
  2. شمارهٔ ۳۳۴چشم و دل من زبس که پر غم شده اند
  3. شمارهٔ ۳۳۵زر رشتۀ خور زتاب شب بگسستند
  4. شمارهٔ ۳۳۶نام کف تو چو پیش دشمن بردند
  5. شمارهٔ ۳۳۷از جور که بر سرو بلندت مردند
  6. شمارهٔ ۳۳۸صاحبنظران چو شمع در بر گیرند
  7. شمارهٔ ۳۳۹اقبال تو با سپهر و اختر بزند
  8. شمارهٔ ۳۴۰چون کالبدم ز روح وا پردازند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.