پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۳۷

از جور که بر سرو بلندت مردند

در بند اسیر و مستمندت کردند

شمعی ، چه عجب که کند داری بر پای

سروی، چه عجب که تخته بندت کردند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳۹اقبال تو با سپهر و اختر بزند
  2. شمارهٔ ۳۴۰چون کالبدم ز روح وا پردازند
  3. شمارهٔ ۳۴۱چوگان زلفان که سوی میدان یازند
  4. شمارهٔ ۳۴۲با چشم تو باد چشم عبهر بکند
  5. شمارهٔ ۳۴۳وقتست که باز بلبل آشوب کند
  6. شمارهٔ ۳۴۴وقتست که بلبل بگل آواز کند
  7. شمارهٔ ۳۴۵وقتی که صبا طرّۀ سنبل شکند
  8. شمارهٔ ۳۴۶قلب صف عقل عقربی می شکند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.