پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۲۴

دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند

آمد گل و بلبل بر او رخت افکند

ای بیهده گوی مست، بسیار مگوی

وی شوخ دهادن دریده، بر خویش مخند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲۶یارم چو سوار سوی میدان راند
  2. شمارهٔ ۳۲۷ایّام بر آنست که تا بتواند
  3. شمارهٔ ۳۲۸پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند
  4. شمارهٔ ۳۲۹بستان دلم،ارنه غم زمن بستاند
  5. شمارهٔ ۳۳۰لعل تو طریق مهربانی داند
  6. شمارهٔ ۳۳۱با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند
  7. شمارهٔ ۳۳۲اکنون که ز خوشدلی در ایّام نماند
  8. شمارهٔ ۳۳۳اهل طبرستان همه چون فاخته‌اند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.