پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۲۲

هر گوهر معنی که دلم کرد پسند

تا ناطقه را ازو کنم عقدی چند

چون دید لبم بمهر حرمان در بند

آن جمله ز راه دیده بیرون افکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲۴دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
  2. شمارهٔ ۳۲۵ای باد صبا ، بخاک پایت سوگند
  3. شمارهٔ ۳۲۶یارم چو سوار سوی میدان راند
  4. شمارهٔ ۳۲۷ایّام بر آنست که تا بتواند
  5. شمارهٔ ۳۲۸پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند
  6. شمارهٔ ۳۲۹بستان دلم،ارنه غم زمن بستاند
  7. شمارهٔ ۳۳۰لعل تو طریق مهربانی داند
  8. شمارهٔ ۳۳۱با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.