پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۸

خون دل من بتم بصد ناز خورد

مانند پیاله یی کز آغاز خورد

جانم چو پیاله بر لب آمد بامید

باشد که دمی لبش بمن باز خورد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۰گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
  2. شمارهٔ ۲۷۱دل را زرخ خوب تو می نگزیرد
  3. شمارهٔ ۲۷۲چون دست افق گلوی پروین گیرد
  4. شمارهٔ ۲۷۳نه عقل ز کار من شماری گیرد
  5. شمارهٔ ۲۷۴عاشق که بیاد روی دلبر میرد
  6. شمارهٔ ۲۷۵هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد
  7. شمارهٔ ۲۷۶شاید که دلم بمن نمی پردازد
  8. شمارهٔ ۲۷۷شمعم که چو باد هوسم بر سر زد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.