پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۰

گردون چو غم زشت و نکومی نخورد

این شکر و شکایت اندرو می نخورد

وین صبح که هر نفس دهان بگشاید

جز آب حیات ما فرو می نخورد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۲چون دست افق گلوی پروین گیرد
  2. شمارهٔ ۲۷۳نه عقل ز کار من شماری گیرد
  3. شمارهٔ ۲۷۴عاشق که بیاد روی دلبر میرد
  4. شمارهٔ ۲۷۵هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد
  5. شمارهٔ ۲۷۶شاید که دلم بمن نمی پردازد
  6. شمارهٔ ۲۷۷شمعم که چو باد هوسم بر سر زد
  7. شمارهٔ ۲۷۸آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد
  8. شمارهٔ ۲۷۹از دست بشد دلی که صد جان ارزد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.