پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۷

شمعم که چو باد هوسم بر سر زد

بر تارک من افسر خاکستر زد

آب از چشمم دست بدامن درزد

و آتش ز دلم سر بگریبان برزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۹از دست بشد دلی که صد جان ارزد
  2. شمارهٔ ۲۸۰بر سوز دل من دل آتش سوزد
  3. شمارهٔ ۲۸۱گفتی که دلت چند پیاپی سوزد
  4. شمارهٔ ۲۸۲پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزد
  5. شمارهٔ ۲۸۳باز این چشمم چه فتنه می انگیزد
  6. شمارهٔ ۲۸۴شمعم که چو غم بقصد من برخیزد
  7. شمارهٔ ۲۸۵مشکین خطی از بعب تو بر می خیزد
  8. شمارهٔ ۲۸۶تا با لب تو لبم هم دآواز نشد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.