پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۸۲

پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزد

هر جا که غمی بود در او آویزد

هر شام گهی حریف دردی باشد

هر صبحدمی بروی غم برخیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸۴شمعم که چو غم بقصد من برخیزد
  2. شمارهٔ ۲۸۵مشکین خطی از بعب تو بر می خیزد
  3. شمارهٔ ۲۸۶تا با لب تو لبم هم دآواز نشد
  4. شمارهٔ ۲۸۷گل خواست که چون روی تو زیبا باشد
  5. شمارهٔ ۲۸۸آن را که چو تو نگار در خور باشد
  6. شمارهٔ ۲۸۹ساقی که بلطف سمن تر باشد
  7. شمارهٔ ۲۹۰گر قامت بنده زین بخم تر باشد
  8. شمارهٔ ۲۹۱لعل لب او که درج گوهر باشد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.