پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۷

آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد

در دیدهٔ نازنین از آن نم آورد

کامروز صباش بریکی دم آورد

برگی که بخون دل فراهم آورد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۹غمگین دل من غم همه عالم خورد
  2. شمارهٔ ۲۷۰گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
  3. شمارهٔ ۲۷۱دل را زرخ خوب تو می نگزیرد
  4. شمارهٔ ۲۷۲چون دست افق گلوی پروین گیرد
  5. شمارهٔ ۲۷۳نه عقل ز کار من شماری گیرد
  6. شمارهٔ ۲۷۴عاشق که بیاد روی دلبر میرد
  7. شمارهٔ ۲۷۵هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد
  8. شمارهٔ ۲۷۶شاید که دلم بمن نمی پردازد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.