پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۲

دل خوی فراقفای غم خوردن کرد

در بندگیت هر چه توان کردن کرد

تا داشت رگی در تن و خونی در رگ

خدمت چو صراحی برگ گردن کرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۴امسال بهار رسم دیگر گون کرد
  2. شمارهٔ ۲۶۵تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد
  3. شمارهٔ ۲۶۶با من سر زلفش ار پریشانی کرد
  4. شمارهٔ ۲۶۷آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد
  5. شمارهٔ ۲۶۸خون دل من بتم بصد ناز خورد
  6. شمارهٔ ۲۶۹غمگین دل من غم همه عالم خورد
  7. شمارهٔ ۲۷۰گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
  8. شمارهٔ ۲۷۱دل را زرخ خوب تو می نگزیرد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.