پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۷

گل در مه روزه همچنان می خندد

گویی که بطنز بر جهان می خندد

می روشن و نو بهار و مردم هشیار

گل را عجب آمدست از آن می خندد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۹دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد
  2. شمارهٔ ۲۳۰هر کس که در آن قامت موزون نگرد
  3. شمارهٔ ۲۳۱آن لاله نگر چو ساغری آمده خرد
  4. شمارهٔ ۲۳۲زین سر که زبان دور باشت دارد
  5. شمارهٔ ۲۳۳بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد
  6. شمارهٔ ۲۳۴آیین ستمگری که عالم دراد
  7. شمارهٔ ۲۳۵زلف تو از آن باد که در سر دارد
  8. شمارهٔ ۲۳۶خون گشته دلم با تو چنان خو داد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.