پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۹

دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد

جان هم بغم تو داد بر بستر درد

چشمم بنخفت تا برو آبی ریخت

پس هم بسر کوی تو در خاکش کرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۱آن لاله نگر چو ساغری آمده خرد
  2. شمارهٔ ۲۳۲زین سر که زبان دور باشت دارد
  3. شمارهٔ ۲۳۳بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد
  4. شمارهٔ ۲۳۴آیین ستمگری که عالم دراد
  5. شمارهٔ ۲۳۵زلف تو از آن باد که در سر دارد
  6. شمارهٔ ۲۳۶خون گشته دلم با تو چنان خو داد
  7. شمارهٔ ۲۳۷زلف تو که خون خلق ازو می بارد
  8. شمارهٔ ۲۳۸گر حلقۀ زلف تو کسی زبشمارد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.