پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۷

زلف تو که خون خلق ازو می بارد

گیرم دل عاشقان همی آزارد

باری کلهت بروچه دعوی داد؟

کز سایه بآفتاب می نگذارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۹آن ماه که چرخ بر رخش مهر آرد
  2. شمارهٔ ۲۴۰اشکیم ز اندازه برون می بارد
  3. شمارهٔ ۲۴۱... که طاقت فراقت دارد ؟
  4. شمارهٔ ۲۴۲نرگس که دلش هوای ساغر دارد
  5. شمارهٔ ۲۴۳دل گرچه امید وصل کمتر دارد
  6. شمارهٔ ۲۴۴امروز ملالی به کمالم دارد
  7. شمارهٔ ۲۴۵آن شاخ سمن که روی خندان دراد
  8. شمارهٔ ۲۴۶لعل تو ز لطف صورت جان دارد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.