پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۰

هر کس که در آن قامت موزون نگرد

او را بقیاس خویش کوته شمرد

چون روز نشاط و طرب ماست قدت

کوتاه نماید چو بشادی گذرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۲زین سر که زبان دور باشت دارد
  2. شمارهٔ ۲۳۳بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد
  3. شمارهٔ ۲۳۴آیین ستمگری که عالم دراد
  4. شمارهٔ ۲۳۵زلف تو از آن باد که در سر دارد
  5. شمارهٔ ۲۳۶خون گشته دلم با تو چنان خو داد
  6. شمارهٔ ۲۳۷زلف تو که خون خلق ازو می بارد
  7. شمارهٔ ۲۳۸گر حلقۀ زلف تو کسی زبشمارد
  8. شمارهٔ ۲۳۹آن ماه که چرخ بر رخش مهر آرد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.