پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۸

چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد

از شاخ بهر باد فرو می افتد

ز آغاز و سرانجام همی اندیشد

وز آمد و شد خنده برو می افتد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۰اشکم ز تو در خون جگر می غلتد
  2. شمارهٔ ۲۲۱کی بی تو مرا چو غنچه دل خوش گردد؟
  3. شمارهٔ ۲۲۲از عکس لبت دیده بدخشان گردد
  4. شمارهٔ ۲۲۳جایی که مل لعل پیاپی گردد
  5. شمارهٔ ۲۲۴چون کار زمانه بر گذر می‌گردد
  6. شمارهٔ ۲۲۵مشک تو نقاب ارغوان می گردد
  7. شمارهٔ ۲۲۶گل راز طرب همه دهان می خندد
  8. شمارهٔ ۲۲۷گل در مه روزه همچنان می خندد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.