پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۷

عکس رخ تو چو بر فلک می افتد

مه در دویی خویش بشک می افتد

رخسارهٔ لعل بر رخ زردم نه

کان رنگ برین رنگ خشک می افتد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۹زلفت همه بر لالۀ تر می غلتند
  2. شمارهٔ ۲۲۰اشکم ز تو در خون جگر می غلتد
  3. شمارهٔ ۲۲۱کی بی تو مرا چو غنچه دل خوش گردد؟
  4. شمارهٔ ۲۲۲از عکس لبت دیده بدخشان گردد
  5. شمارهٔ ۲۲۳جایی که مل لعل پیاپی گردد
  6. شمارهٔ ۲۲۴چون کار زمانه بر گذر می‌گردد
  7. شمارهٔ ۲۲۵مشک تو نقاب ارغوان می گردد
  8. شمارهٔ ۲۲۶گل راز طرب همه دهان می خندد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.