پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۰

یک روز فلک کار مرا ساز نداد

هرگز سوی من بخت خوش آواز نداد

یک شب نفسی از سر شادی نزدم

کآن روز بدست صد غمم باز نداد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۲ذوقیست لب ترا که جان دریابد
  2. شمارهٔ ۲۱۳بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟
  3. شمارهٔ ۲۱۴در بزم ملک زهره نواگر زیبد
  4. شمارهٔ ۲۱۵چون آه دمادمم افتد
  5. شمارهٔ ۲۱۶زلفت که زروی باز پس می افتد
  6. شمارهٔ ۲۱۷عکس رخ تو چو بر فلک می افتد
  7. شمارهٔ ۲۱۸چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
  8. شمارهٔ ۲۱۹زلفت همه بر لالۀ تر می غلتند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.