پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۹

ایّام جز از عشوۀ بسیار نداد

در دست کسی یک گل بی خار نداد

چون آخر کار جان بخواهد ستدن

پس هر چه زمانه داد انگار نداد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۱ساقی بر من چو جام روشن بنهاد
  2. شمارهٔ ۲۱۲ذوقیست لب ترا که جان دریابد
  3. شمارهٔ ۲۱۳بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟
  4. شمارهٔ ۲۱۴در بزم ملک زهره نواگر زیبد
  5. شمارهٔ ۲۱۵چون آه دمادمم افتد
  6. شمارهٔ ۲۱۶زلفت که زروی باز پس می افتد
  7. شمارهٔ ۲۱۷عکس رخ تو چو بر فلک می افتد
  8. شمارهٔ ۲۱۸چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.