پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۲

آن باده که چشم عیش روشن دارد

همواره ز دست من نشیمن دارد

منگر تو بدان که من چه دارم بر دست

آن بین تو که او چه دست بر من داد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۴بلبل بسپیده دم همی زد فریاد
  2. شمارهٔ ۱۹۵دمی می رفتم مست و کش و خرّم و شاد
  3. شمارهٔ ۱۹۶وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد
  4. شمارهٔ ۱۹۷از بس که سوی چمن برد بوی تو باد
  5. شمارهٔ ۱۹۸پیوسته مرا چون تو بتی در بر باد
  6. شمارهٔ ۱۹۹ای داده مرا جان و جوانی بر باد
  7. شمارهٔ ۲۰۰خورشید غلام آن رخ مه وش باد
  8. شمارهٔ ۲۰۱کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.