پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۴

بلبل بسپیده دم همی زد فریاد

کین آتش گل در همه گلزار افتاد

ابراز برش ارچه آب می ریخت چه سود؟

کاتش همه در گرفته بود از دم باد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۶وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد
  2. شمارهٔ ۱۹۷از بس که سوی چمن برد بوی تو باد
  3. شمارهٔ ۱۹۸پیوسته مرا چون تو بتی در بر باد
  4. شمارهٔ ۱۹۹ای داده مرا جان و جوانی بر باد
  5. شمارهٔ ۲۰۰خورشید غلام آن رخ مه وش باد
  6. شمارهٔ ۲۰۱کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد
  7. شمارهٔ ۲۰۲.... عشق تو فیروز مباد
  8. شمارهٔ ۲۰۳بی روی توام صبر و دل و هوش مباد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.