پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۷

از بس که سوی چمن برد بوی تو باد

وز بس که کند گل ز دور خار تو باد

تا لاجرم آزادی سر تا پایت

در دست و زبان سوسن و سرو افتاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۹ای داده مرا جان و جوانی بر باد
  2. شمارهٔ ۲۰۰خورشید غلام آن رخ مه وش باد
  3. شمارهٔ ۲۰۱کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد
  4. شمارهٔ ۲۰۲.... عشق تو فیروز مباد
  5. شمارهٔ ۲۰۳بی روی توام صبر و دل و هوش مباد
  6. شمارهٔ ۲۰۴پیوسته کمان دولتت بر زه باد
  7. شمارهٔ ۲۰۵جام طربم زناگه از دست افتاد
  8. شمارهٔ ۲۰۶گل گرچه بطبع خوب و دمساز افتاد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.