پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۵۰

افتاد عکس عارضت ای مه جبین در آب

شد موسم بهار گل آتشین در آب

شمشیر موج تیغ سیه تاب می شود

شوید سیاه بخت غمت گر جبین در آب

با اشک ریزد از مژهٔ صافست گر دلت

آری همیشه درد بود ته نشین در آب

مینای چرخ تا شده لبریز اشک ما

مانند درد اده نهان شد زمین در آب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۲فصل خزان رویم به سیر کنار آب
  2. شمارهٔ ۱۵۳ز سرو یار که در برکشیده ام امشب
  3. شمارهٔ ۱۵۴زور شور گریه ای می شد به خواب
  4. شمارهٔ ۱۵۵خیال غنچهٔ لعلی چو هوشم در سر است امشب
  5. شمارهٔ ۱۵۶به جام می لبی کرد آشنا جانانه ام امشب
  6. شمارهٔ ۱۵۷از تف آه من بسان حباب
  7. شمارهٔ ۱۵۸احمد مرسل که عالم جمله در تسخیر اوست
  8. شمارهٔ ۱۵۹زهر چشم آلوده بود این باده کاندر جام ریخت
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.