پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۳

رشک آیدم به عشق خداداد عندلیب

در ناله نیست هیچ کس استاد عندلیب

اشکم گلاب گشته ز مژگان فرو چکد

هر گه به گوش دل شنوم داد عندلیب

گلریزوار از نفسم شعله می جهد

آتش فروز دل شده فریاد عندلیب

جویا به غیر یار به پیش کسی منال

جز گوش گل که می شنود داد عندلیب؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۵شب هجر است و دستم دشمن پیراهن است امشب
  2. شمارهٔ ۱۴۶مگر آئینه عکس تو شد جام شراب امشب
  3. شمارهٔ ۱۴۷هست هر حرف تو شکر را جواب
  4. شمارهٔ ۱۴۸در خاک مرا ز آتش دل گشت بدن آب
  5. شمارهٔ ۱۴۹در تن ز بسکه بی تو مرا یافت راه تاب
  6. شمارهٔ ۱۵۰افتاد عکس عارضت ای مه جبین در آب
  7. شمارهٔ ۱۵۱تا هوای اوست دل را در قفس همچون حباب
  8. شمارهٔ ۱۵۲فصل خزان رویم به سیر کنار آب
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.