جلال عضد
شمارهٔ ۴
ای دوست! جهان دمی ست و آن دم هیچ است
بر عمر مبند دل، که آن هم هیچ است
گر تو دهن و میان جانان بینی
معلوم تو گردد که دو عالم هیچ است
جلال عضد
ادامه‌ی رباعیّات
- شمارهٔ ۶بر روی تو زلف را اقامت هوس است
- شمارهٔ ۷ای زلف تو یک کمند و بل پنجه شست
- شمارهٔ ۸تا چرخ فلک تیر و کمانت دیده ست
- شمارهٔ ۹گردن بنهاده ام به هر نرم و درشت
- شمارهٔ ۱۰چون مهر پری ز خاتم جم برداشت
- شمارهٔ ۱۱ - محسنامروز چو دست صبح دامن برداشت
- شمارهٔ ۱۲افسوس که آن یار پسندیده برفت
- شمارهٔ ۱۳معبود همیشه در سفر یارت باد
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.