جلال عضد
شمارهٔ ۱۲
افسوس که آن یار پسندیده برفت
ناکرده مرا وداع و نادیده برفت
عالم همه پیش چشم من تاریک است
تا روشنی دیده ام از دیده برفت
جلال عضد
ادامه‌ی رباعیّات
- شمارهٔ ۱۴گر از رخ مه زلف چو چوگان ببرد
- شمارهٔ ۱۵مه تاب ز روی چون خونت می گیرد
- شمارهٔ ۱۶هم دست من تشنه به جامی برسید
- شمارهٔ ۱۷هر سرو که در بسیط عالم باشد
- شمارهٔ ۱۸تا گردش نُه گنبد گردان باشد
- شمارهٔ ۱۹تا نادرۀ حسن رخت پیدا شد
- شمارهٔ ۲۰آنی که ابد ز عمر تو مایه کند
- شمارهٔ ۲۱هرکس که قرین من غمخوار شود
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.