پرش به محتوای اصلی
جلال عضد جلال عضد

رباعیّات

شمارهٔ ۱۴

گر از رخ مه زلف چو چوگان ببرد

در حسن ز مه گوی ز میدان ببرد

جانها همه افتاده به دام غمش اند

از دست غمش دلم کجا جان ببرد

ادامه‌ی رباعیّات

  1. شمارهٔ ۱۶هم دست من تشنه به جامی برسید
  2. شمارهٔ ۱۷هر سرو که در بسیط عالم باشد
  3. شمارهٔ ۱۸تا گردش نُه گنبد گردان باشد
  4. شمارهٔ ۱۹تا نادرۀ حسن رخت پیدا شد
  5. شمارهٔ ۲۰آنی که ابد ز عمر تو مایه کند
  6. شمارهٔ ۲۱هرکس که قرین من غمخوار شود
  7. شمارهٔ ۲۲جانا ز غم تو هیچ خوشتر نآید
  8. شمارهٔ ۲۳خون از دل افگار برون می آید
همه‌ی رباعیّات ←

جلال عضد درباره‌ی جلال عضد

سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.