پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۳۱۷

چون شمع منم سوخته ساخته‌ای

ویرانهٔ دل را به تو پرداخته‌ای

گویند که پروانه کند جانبازی

من شمعم و در غم تو سر باخته‌ای

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۹در خاک درت آب رخم ریخته‌ای
  2. شمارهٔ ۳۲۰دلدار نمی‌دهد مرا کام شبی
  3. شمارهٔ ۳۲۱ای نام تو بر زبان جانم جاری
  4. شمارهٔ ۳۲۲تا چند مرا بی سر و سامان داری
  5. شمارهٔ ۳۲۳محروم مگر از کرمم نگذاری
  6. شمارهٔ ۳۲۴هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
  7. شمارهٔ ۳۲۵یارب تو گشا بر من بیچاره دری
  8. شمارهٔ ۳۲۶گویند که دوش شحنگان تتری
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.