پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۱

زنهار بکوش تا توانی ای دل

در کوی وفا و مهربانی ای دل

دلدارم اگرچه بی وفا دلداریست

باشد که نکو شود چه دانی ای دل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۳ای جان و جهان کرده من اندر سر دل
  2. شمارهٔ ۱۹۴وقتست که باغ را به بار آید گل
  3. شمارهٔ ۱۹۵بلبل که تو از جان شده‌ای ناظر گل
  4. شمارهٔ ۱۹۶وقتست که بر سرم کنی باران گل
  5. شمارهٔ ۱۹۷دلدار ز شوق رفت در گلشن گل
  6. شمارهٔ ۱۹۸آمد گه آن که خوش بود دامن گل
  7. شمارهٔ ۱۹۹ای بر رخ زیبات شده مجنون گل
  8. شمارهٔ ۲۰۰تخت چمن جهان که آراست چو گل
همه‌ی رباعیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.