پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۶ - برای تصویری که به مرحوم عبدالحسینِ بیات داده سُروده است

بنگر چگونه کردم بیرون ز جِسم جان را

آسان چه سان نُمودم تکلیفِ جان ستان را

ای کاش عکس جان داشت، حالا که می نُمودم

تقدیمِ یارِ جانی عَبدُالحسین خان را

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۸ - کودک دورۀ طلاییبچه هایِ زمانه رند شدند
  2. شمارهٔ ۹ - مرثیهسرگشته بانوان وَسَطِ آتشِ خِیام
  3. شمارهٔ ۱۰ - مادرگویند مرا چو زاد مادر
  4. شمارهٔ ۱۱ - جاه و جلال علی (ع)اندر خبر بُوَد که نبی شاهِ حق پرست
  5. شمارهٔ ۱۲ - تقاضای وجهِ قبضوزیر خمسه اگر وجهِ قبضِ من ندهد
  6. شمارهٔ ۱۳ - به سر کلنل محمد تقی خان پسیانبه احترام به این سر نظر کنید ای خلق
  7. شمارهٔ ۱۴ - احمد لایَنصَرِففکرِ شاهِ فَطِنی باید کرد
  8. شمارهٔ ۱۵ - علّت بی تابی نوزاددانی که چرا طفل به هَنگامِ تَوَلّد
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.