پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۳۴ - مهر مادر

رنج کشد مادر از جفای پسر لیک

آنچه کشیدست هیچ رنج نداند

رنج پسر بیشتر کشد پدر، امّا

چون پسر آدم نشد ز خویش بِرانَد

مادر بیچاره هر چه طفل کند بد

راندنِ او را ز خویشتن نتواند

شیرۀ جان گر بُوَد به کاسۀ مادر

زان نچشد تا به طفلِ خود نچشانَد

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۳۶ - تصویر زنبر سردر کاروان سرایی
  2. شمارهٔ ۳۷ - جواب وحیدستوده طبع وحیدا رسید نامۀ تو
  3. شمارهٔ ۳۸ - بهشت و دوزخرسول دید که جمعی گسسته افسارند
  4. شمارهٔ ۳۹ - اشک شیخنَعوذُ بِاللَّه از آن قطره‌های دیدهٔ شیخ
  5. شمارهٔ ۴۰ - هجو اسبفرمانروای شرق که عمرش دراز باد
  6. شمارهٔ ۴۱ - پیام به شیرازیاناستاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعر
  7. شمارهٔ ۴۲ - انتقاد از سازندگان آرامگاه فردوسییک وجب ساخته آخر نشود قبرِ حکیم
  8. شمارهٔ ۴۳ - کار و بارندانم از چه به هر جا که لفظ کار آید
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.