پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۳۵

ای راد خدیوِ عدل‌پرور بنگر

طفلی بودم آب به گوشم کردند

خُدّامِ درت مگر که سُنّی بودند

در قتل عمر سیاه‌پوشم کردند

با حکم ولی عهد خود انصاف بده

این خلعت را چرا به دوشم کردند

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۳۷ - جواب وحیدستوده طبع وحیدا رسید نامۀ تو
  2. شمارهٔ ۳۸ - بهشت و دوزخرسول دید که جمعی گسسته افسارند
  3. شمارهٔ ۳۹ - اشک شیخنَعوذُ بِاللَّه از آن قطره‌های دیدهٔ شیخ
  4. شمارهٔ ۴۰ - هجو اسبفرمانروای شرق که عمرش دراز باد
  5. شمارهٔ ۴۱ - پیام به شیرازیاناستاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعر
  6. شمارهٔ ۴۲ - انتقاد از سازندگان آرامگاه فردوسییک وجب ساخته آخر نشود قبرِ حکیم
  7. شمارهٔ ۴۳ - کار و بارندانم از چه به هر جا که لفظ کار آید
  8. شمارهٔ ۴۴ - در رثای کلنل محمد تقی خان پسیاندلم به حال تو ای دوست‌دار ایران سوخت
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.