پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۳۲ - وفات محمد علی شاه (۱۳۴۳ هق)

مخور غصّۀ بیش و کم در جهان

که تا بنگری بیش و کم فوت شد

چو بنشسته‌ای دم غنیمت شُمار

دَمادَم بده می که دم فوت شد

چه بس سست عنصر ز دنیا برفت

چه اشخاص ثابت قدم فوت شد

نه یک نعمتی بر کسی داده بود

که گویم ولیُّ النِعم فوت شد

نه جود و کرم داشت تا گویمش

خداوندِ جود و کرم فوت شد

در ایران اگر زیست بی احترام

در ایتالیا محترم فوت شد

همین بس که گویم به تاریخ او

محمّد علی شاه هم فوت شد

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۳۴ - مهر مادررنج کشد مادر از جفای پسر لیک
  2. شمارهٔ ۳۵ای راد خدیوِ عدل‌پرور بنگر
  3. شمارهٔ ۳۶ - تصویر زنبر سردر کاروان سرایی
  4. شمارهٔ ۳۷ - جواب وحیدستوده طبع وحیدا رسید نامۀ تو
  5. شمارهٔ ۳۸ - بهشت و دوزخرسول دید که جمعی گسسته افسارند
  6. شمارهٔ ۳۹ - اشک شیخنَعوذُ بِاللَّه از آن قطره‌های دیدهٔ شیخ
  7. شمارهٔ ۴۰ - هجو اسبفرمانروای شرق که عمرش دراز باد
  8. شمارهٔ ۴۱ - پیام به شیرازیاناستاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعر
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.