پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۸۷

دلا، به جبهه، در دوست را نشان چه دهی؟

صداع سجده به آن خاک آستان چه دهی؟

چو عمر من به سر راه انتظار گذشت

فریب وعده ام ای شوخ سرگران چه دهی؟

کدام میکده دیگر خمار من شکند؟

شراب حسرتم از لعل می چکان چه دهی؟

نگاه خشم تو، مخصوص جان خسته چراست؟

همین به میکده، رطل مرا گران چه دهی؟

به حرف هجر، زبان آشنا مساز حزین

کلید باغ، به غارتگر خزان چه دهی؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۸۹فریاد که از عاشق مسکین که تو داری
  2. شمارهٔ ۸۹۰ای ناله، خوشا بخت رسایی که تو داری
  3. شمارهٔ ۸۹۱بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی
  4. شمارهٔ ۸۹۲چو فرهاد ار به تیغ بیستون مردانه آویزی
  5. شمارهٔ ۸۹۳راه دل و دین را زدی ای طرفه صنم، های
  6. شمارهٔ ۸۹۴خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی
  7. شمارهٔ ۸۹۵می گرفتیم به جانان، سر راهی، گاهی
  8. شمارهٔ ۸۹۶درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمی
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.