پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۷۶۴

هان ای حریف میکده، می در ایاغ کن

شوریدهٔ غمیم علاج دماغ کن

داغ مرا ز یک نگه گرم برفروز

روغن ز خون شعله مرا درچراغ کن

شمع توام، مباد گل جنّتم کنند

آن جبهه کش نیاز تو کردیم داغ کن

یک برق جلوه زن به سیه خانهٔ دلم

در چشمم اشک راگهر شبچراغ کن

گلزار داغ خرم و زخمم شکفته روست

یک ره ز چاک سینه درآ، گشتِ باغ کن

واپس تر است هر که نهد پی شمرده تر

ای خضرِ راه،گم شدگان را سراغ کن

کیفیّتی ست نالهٔ زار تو را حزین

زین خون چکان سرود، مرا تر دِماغ کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۶۶ز خون دیده باشد مایه دار، اشک غم آشامان
  2. شمارهٔ ۷۶۷چون شمع ما را هم زبان، گرم سخن خواهد شدن
  3. شمارهٔ ۷۶۸گر چنین پر رخنه از سوز جگر خواهد شدن
  4. شمارهٔ ۷۶۹ساقی دم صبوح است، خورشید جام گردان
  5. شمارهٔ ۷۷۰بی تو چسان به سر برد جان امیدوار من؟
  6. شمارهٔ ۷۷۱نگاه گرم آتشپاره ای برد اختیار من
  7. شمارهٔ ۷۷۲ز درویشی بقا دارد دل روشن ضمیر من
  8. شمارهٔ ۷۷۳پیری به راه حرص نتابد عنان من
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.