پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶

دارم ز غم فراق یاری که مپرس

روز سیهی و شام تاری که مپرس

از دوری مهر دل فروزی است مرا

روزی که مگوی و روزگاری که مپرس

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۸دارم ز جدایی غزالی که مپرس
  2. رباعی شمارهٔ ۱۹بس مرد که لاف می‌زد از مردی خویش
  3. رباعی شمارهٔ ۲۰دلخسته‌ام از ناوک دلدوز فراق
  4. رباعی شمارهٔ ۲۱ای در حرم و دیر ز تو صد آهنگ
  5. رباعی شمارهٔ ۲۲آن گل که چو من هزار دارد بلبل
  6. رباعی شمارهٔ ۲۳اکنون که زمین شد ز بهاران همه گل
  7. رباعی شمارهٔ ۲۴از جور بتی ز عمر خود سیر شدم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۵از عشق تو جان بی قراری دارم
همه‌ی رباعیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.