پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷

مهجور تو را شب خیالی که مپرس

رنجور تو را روز ملالی که مپرس

گفتی هاتف چه حال داری بی من

در گوشه‌ای افتاده به حالی که مپرس

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۹بس مرد که لاف می‌زد از مردی خویش
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰دلخسته‌ام از ناوک دلدوز فراق
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱ای در حرم و دیر ز تو صد آهنگ
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲آن گل که چو من هزار دارد بلبل
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳اکنون که زمین شد ز بهاران همه گل
  6. رباعی شمارهٔ ۲۴از جور بتی ز عمر خود سیر شدم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵از عشق تو جان بی قراری دارم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۶اول بودت برم گذر مسکن هم
همه‌ی رباعیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.