پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۲

آن گل که چو من هزار دارد بلبل

دانی به سرش چیست پریشان کاکل

روئیده میان سبزه‌زاری ریحان

یا سرزده در بنفشه زاری سنبل

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۴از جور بتی ز عمر خود سیر شدم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۵از عشق تو جان بی قراری دارم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۶اول بودت برم گذر مسکن هم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷زان روز که شد بنای این نه طارم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸من از همه عشاق تو مغموم‌ترم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۹در دهر چه غم ز بینوایی دارم
  7. رباعی شمارهٔ ۳۰این گل که به چشم نیک و بد خارم ازو
  8. رباعی شمارهٔ ۳۱هر گل که شمیم مشکبار آید ازو
همه‌ی رباعیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.