پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۷

زان روز که شد بنای این نه طارم

بس دور زد آسمان و گردید انجم

تا یک در بی‌نظیر آمد به وجود

وان در یگانه کیست مریم خانم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۹در دهر چه غم ز بینوایی دارم
  2. رباعی شمارهٔ ۳۰این گل که به چشم نیک و بد خارم ازو
  3. رباعی شمارهٔ ۳۱هر گل که شمیم مشکبار آید ازو
  4. رباعی شمارهٔ ۳۲بر روی زمین نه کار یک کس دلخواه
  5. رباعی شمارهٔ ۳۳این ریخته خون من و صد همچو منی
  6. رباعی شمارهٔ ۳۴ای خواجه که نان به زیردستان ندهی
  7. رباعی شمارهٔ ۳۵افسوس که از همنفسان نیست کسی
  8. رباعی شمارهٔ ۳۶هرچند که گلچهره و سیمین بدنی
همه‌ی رباعیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.