پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۹

بس مرد که لاف می‌زد از مردی خویش

در پیره‌زنی دیدم ازو مردی بیش

ابنای زمانه دیدم اغلب هاتف

مردند ولی با لب و با سبلت و ریش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۱ای در حرم و دیر ز تو صد آهنگ
  2. رباعی شمارهٔ ۲۲آن گل که چو من هزار دارد بلبل
  3. رباعی شمارهٔ ۲۳اکنون که زمین شد ز بهاران همه گل
  4. رباعی شمارهٔ ۲۴از جور بتی ز عمر خود سیر شدم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۵از عشق تو جان بی قراری دارم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۶اول بودت برم گذر مسکن هم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۷زان روز که شد بنای این نه طارم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۸من از همه عشاق تو مغموم‌ترم
همه‌ی رباعیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.