پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱

به قصد کوی تو بی‌رحم عاشقان ز وطن‌ها

روان شوند فکنده به دوش خویش کفن‌ها

فغان که در همهٔ عمر یک سخن نشنیدی

ز ما و می‌شنوی زین سبب ز خلق سخن‌ها

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۳مهی کز دوریش در خاک خواهم کرد جا امشب
  2. غزل شمارهٔ ۱۴بوده است یار بی من اگر دوش با رقیب
  3. غزل شمارهٔ ۱۵شب وصل است و با دلبر مرا لب بر لب است امشب
  4. غزل شمارهٔ ۱۶چون شیشه، دل نه از ستم آسمان پر است
  5. غزل شمارهٔ ۱۷قاصد به خاک بر سر کویش فتاده کیست
  6. غزل شمارهٔ ۱۸ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت
  7. غزل شمارهٔ ۱۹هرگزم امید و بیم از وصل و هجر یار نیست
  8. غزل شمارهٔ ۲۰حرف غمت از دهان ما جست
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.