پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۱

چون باز رهد ز غصه جان پاکم

مگری چو زنان که بهر تو غمناکم

من خنگ سوار کرده افلاکم

خاکش برسر که سر نهد بر خاکم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۳نزدیک تو ای از همه کس کم که منم
  2. شمارهٔ ۱۳۴یارب ز تو آنچه من گدا می خواهم
  3. شمارهٔ ۱۳۵از عمر که بگذشت بلا می بینم
  4. شمارهٔ ۱۳۶تا عمر بود به دل هوای تو کنم
  5. شمارهٔ ۱۳۷رفتیم و گرانی ز وصالت بردیم
  6. شمارهٔ ۱۳۸تا چنگ بر آن سنبل پرتاب زدیم
  7. شمارهٔ ۱۳۹سر کوفته در پای بلا می گردیم
  8. شمارهٔ ۱۴۰بدخواه تو گفت ای ملک هفت اقلیم
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.