پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

مقطعات

شمارهٔ ۱

حضرت سلطان فلک پندار و رویش آفتاب؟

هر که را او بر کشد از خاک دانی چیست آب

پس اگر بر آب برتابد برانگیزد بخار

ور نظر در بحر فرمایند برانگیزد سحاب

این بخار از بس عفونت می ستاند جان پاک

وین سحاب از بس لطافت می‌فشاند درناب

این چو دانستی که ظلمی می‌رود نسبت مکن

جرم آب تیره سوی جرم پاک آفتاب

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۳ - در حق آنکه باوی منازعتی داشت گویدداناست روزگار از او نیستم خجل
  2. شمارهٔ ۴ - در مدح خواجه مخلص الدین از سرخس به نشابور فرستاددل من از فراق خواجه مخلص
  3. شمارهٔ ۵شعرم چو گشت معجزه و سحر از او بکاست
  4. شمارهٔ ۶اکفی الکفاة مشرق و مغرب رشید دین
  5. شمارهٔ ۷ - درمدح خواجه مخلص الدین گویدچندان که در دوازده برج است هفت مرغ
  6. شمارهٔ ۸ - این قطعه در مدح امیرسید ذخرالدین بخط خود بسفیده نوشتای ذخر دین و دولت سلطان اهلیت
  7. شمارهٔ ۹ - در شکایت دوستی گفتقبول بین که در این سال سعد دولت و دین
  8. شمارهٔ ۱۰به من سید حسن زین زمانه
همه‌ی مقطعات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.