پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

غزلیات

شمارهٔ ۵۱

زار بکشتی تو از آن می زیم

تا تو بدانی که چسان می زیم

سرزده بی سر چو فلک می روم

دل شده بی دل چو جهان می زیم

هجر که آسان نبود می کشم

بی تو که هرگز نتوان می زیم

خط چو کشی بر من خطی مکش

تا به مراد تو چنان می زیم

گفت کزو نام و نشانی بده

ای مه چه نام و چه نشان می زیم

از تو به صد جان به خرم بوسه ای

گرچه به جان دگران می زیم

ماند ز من یک نفس و من هنوز

در طلبت بردو گمان می زیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳ای همچو گل مطیع تو با برگ و بانوان
  2. شمارهٔ ۵۴ای صنم ماه روی هر چه توانی مکن
  3. شمارهٔ ۵۵ای بهار جان و دل بخرام یکره در چمن
  4. شمارهٔ ۵۶ای حلقه زلفین تو دام گل و سوسن
  5. شمارهٔ ۵۷ای بر فلک رسیده خروش از سماع تو
  6. شمارهٔ ۵۸ای ابر گلستان معالی کرم تو
  7. شمارهٔ ۵۹ای مرا بیشه دوستداری تو
  8. شمارهٔ ۶۰ای صاحب آن دو زلف کوتاه
همه‌ی غزلیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.