پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۹

گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد

یا نیز مرا دوش به دوش تو رسد

گر خود دلت آهن است هم نرم شود

گر ناله من شبی به گوش تو رسد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۱تا گوش بود سوی سلامت باشد
  2. شمارهٔ ۳۵۲گر بر سر گل تاج مکلل باشد
  3. شمارهٔ ۳۵۳بشنو لغزی که سخت موزون باشد
  4. شمارهٔ ۳۵۴گفتم شبه ار سُفته بود به باشد
  5. شمارهٔ ۳۵۵تا میل دلت به کین پرستی باشد
  6. شمارهٔ ۳۵۶نه مهر تو از دلم به در خواهد شد
  7. شمارهٔ ۳۵۷گردون که بدیهاش جوی کاست نشد
  8. شمارهٔ ۳۵۸کو جان که ز بیداد فلک خسته نشد
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.