پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۶

شاها کرمت از پی آن برخیزد

تا رسم تکبر ز میان برخیزد

لیکن تو به نفس خود جهان دگری

عاقل نپسندد که جهان برخیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴۸گل کیست که در رونق خد تو رسد
  2. شمارهٔ ۳۴۹گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد
  3. شمارهٔ ۳۵۰از عشق چو بر جوان ملامت باشد
  4. شمارهٔ ۳۵۱تا گوش بود سوی سلامت باشد
  5. شمارهٔ ۳۵۲گر بر سر گل تاج مکلل باشد
  6. شمارهٔ ۳۵۳بشنو لغزی که سخت موزون باشد
  7. شمارهٔ ۳۵۴گفتم شبه ار سُفته بود به باشد
  8. شمارهٔ ۳۵۵تا میل دلت به کین پرستی باشد
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.