پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۴۵

در هجر تو گر جان ز تنم برخیزد

ور خصم به قصد کشتنم برخیزد

ما را تو به بوسه زندگانی می‌بخش

تا منت جان ز گردنم برخیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴۷اول سخنم چو از زبان برخیزد
  2. شمارهٔ ۳۴۸گل کیست که در رونق خد تو رسد
  3. شمارهٔ ۳۴۹گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد
  4. شمارهٔ ۳۵۰از عشق چو بر جوان ملامت باشد
  5. شمارهٔ ۳۵۱تا گوش بود سوی سلامت باشد
  6. شمارهٔ ۳۵۲گر بر سر گل تاج مکلل باشد
  7. شمارهٔ ۳۵۳بشنو لغزی که سخت موزون باشد
  8. شمارهٔ ۳۵۴گفتم شبه ار سُفته بود به باشد
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.