پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۸

در عالم سفله از بنی آدم کیست

کو زد نفسی که نز پی مردن نیست

آنکو که دمی ز ناز خندید چو برق

کز حادثه همچو ابر سالی نگریست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۰گر کوتهی عمر ز بیدادگریست
  2. شمارهٔ ۱۸۱ز اخلاق هر آنچه در بشر می‌بایست
  3. شمارهٔ ۱۸۲از چرخ کبود بر دلم زنگاریست
  4. شمارهٔ ۱۸۳هر روز زمانه را ز نو بازاری‌ست
  5. شمارهٔ ۱۸۴از مرگ تو مهر و ماه و انجم بگریست
  6. شمارهٔ ۱۸۵با دل غم آن صنم بگفتم بگریست
  7. شمارهٔ ۱۸۶چشم شب دوش اشک به دامن بگریست
  8. شمارهٔ ۱۸۷کس نیست که از غمت به زاری نگریست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.