پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۷

شه می‌دهدم نوید هر لحظه دویست

عقلم گوید نی بر این شاه مَایست

با طبع وفا و مهر و آزرمش هست

با خنجر تیز و دل بی رحمش نیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۹در خواب غرور خلق بیداری نیست
  2. شمارهٔ ۱۸۰گر کوتهی عمر ز بیدادگریست
  3. شمارهٔ ۱۸۱ز اخلاق هر آنچه در بشر می‌بایست
  4. شمارهٔ ۱۸۲از چرخ کبود بر دلم زنگاریست
  5. شمارهٔ ۱۸۳هر روز زمانه را ز نو بازاری‌ست
  6. شمارهٔ ۱۸۴از مرگ تو مهر و ماه و انجم بگریست
  7. شمارهٔ ۱۸۵با دل غم آن صنم بگفتم بگریست
  8. شمارهٔ ۱۸۶چشم شب دوش اشک به دامن بگریست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.